date_range دوشنبه ۱ مرداد ۱۳۹۷ access_time ۱۱:۲۵:۰۰ ق.ظ

سیدعلی میرفتاح بابی‌حالی و بی‌رمقی نمی‌شود

سیدعلی میرفتاح بابی‌حالی و بی‌رمقی نمی‌شود
منبع خبر: اتاق خبر
دسته خبری: سیاست|انرژی

ما اگر فکری برای رسانه‌های‌مان نکنیم، به عبارت سرراست‌تر اگر سیاست رسانه‌ای خود را تجدیدنظر نکنیم و از این راهی که کماکان سفت و سخت ادامه‌اش می‌دهیم برنگردیم و تن به اصلاحات جدی در کار روزنامه و تلویزیون ندهیم و رویکرد فعلی‌مان را به فضای مجازی تغییر ندهیم، خیلی زود بازی را به رقبای منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای‌ می‌بازیم و فرصت را از دست می‌دهیم. همین الان هم واقعیت این است که دیر شده و ما فرصت را از دست داده‌ایم و در اینترنت و تلویزیون و مطبوعات کلاه‌مان پس معرکه است و اکثر مردم - مع‌الاسف- چشم به دهان بیگانه‌ها دارند تا اخبار را- به زعم عامه، راست اخبار را- از آنها بشنوند و مستقیم و غیر مستقیم از آنها خط بگیرند. امروز ما گرفتار جنگ اقتصادی هستیم. ترامپ و بن‌سلمان پشتش گذاشته‌اند تا برای ایران دردسر درست کنند و هزینه فروش نفت و مراودات اقتصادی با ما را بالا ببرند. فرمایش اخیر رییس‌جمهور نیز، آنجا که صریحا به بستن تنگه هرمز و مقابله با آمریکا و متحدانش اشاره می‌کند در همین کانتکس معنا دارد. جوابِ های، هوی است و ...

فعلا جز با این زبان نمی‌شود با نودولتان آمریکا بحث کرد. علاوه بر جنگ اقتصادی در ابعاد کوچک‌تری نیز جنگ نظامی در جریان است. جنگ که شاخ و دم ندارد. عرب‌ها پول خرج می‌کنند و قدرت نظامی خود را گسترش می‌دهند. در خاورمیانه آنقدر بمب و باروت ذخیره کرده‌اند که یک جرقه می‌تواند همه چیز را به هوا بفرستد... اما مقدم بر همه اینها سال‌هاست که جنگ رسانه‌ای راه افتاده و نظام سلطه با تمام توان وارد کارزار شده است. ما در مقام حرف و نظر خطر رسانه‌ها را حس کرده‌ایم و کمابیش فهمیده‌ایم که مخالفان ایران چه سودایی در سر دارند. تلاش سعودی‌ها برای راه‌اندازی تلویزیون فارسی امر پوشیده‌ای نیست. آنها رسما سر کیسه را شل کرده‌اند و نفوذشان را در رسانه‌های فارسی زبان بالا برده‌اند. حتی صدای بعضی مخالفان جمهوری اسلامی هم –که هنوز تعلقی به این خاک و دیار دارند- درآمده که مگر می‌شود با پول سعودی دموکراسی و آزادی را گسترش داد؟ دیشب خبر آمد که عرب‌ها با ایندیپندنت قرار و مدار گذاشته‌اند تا بخش فارسی راه بیندازد و حضور سعودی‌ها را در عالم رسانه پررنگ‌تر کند.

حالا رسانه‌ها را دو طایفه می‌گردانند که هر دو نیز با جمهوری اسلامی دشمنند و برایش شمشیرها را از رو بسته‌اند: صهیونیست‌ها و سعودی‌ها. این وسط نقش دلال‌های کینتوز را دست‌کم نگیرید. اینها به تعبیر سعدی هیزم‌کشی می‌کنند و آتش جنگ را شعله‌ورتر می‌سازند... تا اینجای قصه را همه می‌دانند و پای درددل هر یک از مسوولان می‌نشینید می‌بینید که از تحرکات رسانه‌ای شرق و غرب با خبر است.

چیزی که عجیب است بی‌حالی و بی‌رمقی رسانه‌های داخلی است. ما روز به روز بی‌حال‌تر، شعاری‌تر، متظاهرانه‌تر و دمده‌تر عمل می‌کنیم و عملا در این عرصه عقب می‌نشینیم تا حریف جلو بیاید. آنقدر قدیمی و حوصله‌سربر و سلیقه‌ای، بلکه بد سلیقه عمل کردیم که رسما فوج فوج مردم را از جلوی تلویزیون خودمان پراندیم و عملا جذب بی‌بی‌سی و وی‌او ای و اینترنشنال و غیره‌شان کردیم... . طرف با تمام قوا به میدان آمده، ما هنوز اندر خم یک کوچه‌ایم که چطور فلان خبر را لاپوشانی کنیم، چطور حال رقبای داخلی را بگیریم و چطور یک وقت چیزی از دست‌مان در نرود که فردا دردسرساز شود... باور می‌کنید در این وضعیت، ما هنوز برای انتشار فلان عکس مشکل داریم و مجبوریم به فوتوشاپ پناه ببریم تا کار دست روزنامه ندهیم؟

باور می‌کنید هنوز تلویزیون با همان محظورات دهه شصت اداره می‌شود بعلاوه سه دهه محذوریت علیحده؟ فیلمی که قبلا ١٠ بار پخش شده، سانسور می‌شود و... حرف تکراری نمی‌زنم بلکه می‌گویم با این رویکرد نمی‌شود به جنگ رسانه‌ای رفت و توقع پیروزی داشت. نمی‌شود با این برنامه‌های حوصله‌سربر و با این همه ممیزی دست و پا گیر اعتماد مخاطب ایرانی را جلب کرد و او را از جذب شدن به ایندیپندنت عربی/ فارسی بر حذر داشت. نمی‌شود شما هزارتا مشکل برای ادمین‌های تلگرامی بتراشید بعد توقع کنید که آنها به میدان بروند و با دشمنان پولدار و پرنفوذ خود دربیفتند.

اگر جنگ رسانه‌ای در جریان است که هست، پس باید از همه نیروهای خدوم و وطن‌دوست و وفادار استفاده کرد و آن ملاحظات دست و پاگیر را کنار گذاشت. ما حتی اسم رییس‌جمهور اسبق‌مان را هم نمی‌توانیم بنویسیم یا عکسش را چاپ کنیم، آن وقت چطور باید به مقابله با عمرو و زید برخیزیم و اعتماد رفته را به جوی بازگردانیم؟ ما نیازمند یک انقلاب رسانه‌ای هستیم تا نه فقط روش‌های کهنه را عوض کنیم بلکه رویکرد کهنه خود را تغییر دهیم.

 

نمایش موجودیت‌ها

آگهی