date_range سه شنبه ۲۸ فروردین ۱۳۹۷ access_time ۰۱:۵۷:۰۰ ب.ظ

چه کسی پشت صحنه حمله به سوریه نشسته است؟/ پیام ویژه ائتلاف غربی برای ایران و روسیه / مکرون عمل‌گرا و پراگماتیست در سودای هوای بیشتر/ ترامپ بیشتر حرف می‌زند کمتر عمل می‌کند/ چرا انگلیس با اکراه وارد پروژه حمله به سوریه شد؟

چه کسی پشت صحنه حمله به سوریه نشسته است؟/ پیام ویژه ائتلاف غربی برای ایران و روسیه / مکرون عمل‌گرا و پراگماتیست در سودای هوای بیشتر/ ترامپ بیشتر حرف می‌زند کمتر عمل می‌کند/ چرا انگلیس با اکراه وارد پروژه حمله به سوریه شد؟
منبع خبر: نامه نیوز

شواهد و قرائن نشان می‌دهد در حمله سه‌گانه به سوریه اهدافی بلندمدت پیش‌بینی شده است.

گروه بین الملل نامه نیوز: حمله موشکی امریکا و متحدین غربی آن کنترل شده و محدود بود. برخی ناظران و کارشناسان دلیل این موشک پرانی پس از تهدیدات ترامپ و جنگ لفظی کوتاه روسیه و امریکا را این می دانند که امریکا در صحنه بحران زده سوریه که دست خود را کوتاه می بیند نیاز داشت خودی نشان دهد. ترامپ یک هفته پیش گفت باید از سوریه خارج شویم و هفته بعد با غائله شیمیایی دوما سخن از حمله به سوریه به میان آورد. 
دلیل این وضعیت بجز نبود واقع گرایی و شخصیت دمدمی ترامپ به نبود استراتژی مشخص امریکا در سوریه نیز بر می گردد.
در حمله سه گانه به اهداف مشخص شده در سوریه مقایسه های متفاوتی با حمله موشکی گذشته دیده می شود. اینکه آیا این حمله نیز مانند جریان شیمیایی در خان شیخون مسئله ای برای رد گم کنی و پیچیده کردن جریان بوده است یا در این نوبت اهداف دقیق تری پیش روی این ائتلاف وجود داشت؟

چه کسی پشت حمله به سوریه بود؟

سوال مهمتر درباره حمله اخیر به سوریه که کمتر به آن پرداخته شده تشخیص این نکته است که چه کسی این حمله را مدیریت کرد و هماهنگی های لازم را شکل داد؟ ترامپ، مکرون یا می؟ نوع و ابعاد و سناریوهای این حمله قبل و بعد آن تا حدود زیادی معلوم و قابل پیش بینی بود و اختلاف زیادی بین تحلیلگران نبوده و نیست، ولی تشخیص این که کدام یک از رهبران این سه کشور هماهنک کننده اصلی بود یک سوال اساسی و کلید رمزگشایی از آزمودن مجدد آزموده ناکام قبلی است. صندلی راننده در فهم تعاملات غرب همیشه مهم بوده است.
 مثلا در جنگ لیبی، سارکوزی در فرانسه  مدیریت اصلی را داشت و اوباما و دیگران را دنبال خود کشید. در اخراج دیپلمات های روس، انگلیس ابتکار عمل را در دست گرفت. اما این بار درباره حمله به سوریه تشخیص هدایت کننده دشوار تر است. انگلیس با اکراه و در آخر به ائتلاف پیوست، ولی روس ها می گویند صحنه سازی حملات شیمیایی کلا توسط عوامل انگلیسی طراحی و اجرا شده است. 
اما مکرون اظهار داشت  ترامپ را متقاعد کرده است از سوریه خارج نشود و قبل از حملات ادعایی شیمیایی بیش از همه در این باره هشدار می داده است. هر چند ترامپ  اولین توییت های تند را درباره حمله شروع کرد ولی ظواهر امر نشان می داد او بیشتر حرف می زد تا عمل. از این فضای موجود و روند بازی قدرتها نشان می دهد احتمال مدیریت مکرون بیشتر است.
مکرون که از ابتدای حضور در قدرت، بیش از یک جوان تازه به قدرت رسیده نشان داده است، روند این حضور از او مردی عملگرا و پراگماتیست به دیگران القا کرده است. 
مکرون که حالا از او به عنوان رفیق صمیمی و شخصی تاثیر گذار روی ترامپ یاد می شود در موضوعات مختلف توانسته است این هماهنگی با امریکا را پیش ببرد و حتی خود ابتکار عمل را در دست بگیرد. این مسئله باعث شده است از مکرون به عنوان کسی یاد شود که حتی می تواند با تاثیرگذاری روی ترامپ برجام را نیز نجات دهد.

از سوی دیگر اروپایی ها که از روند گفت و گوهای ژنو طرفی نبسته اند، به دنبال حضور و تاثیرگذاری بیشتر در صحنه سوریه هستند. همراهی فرانسه و انگلیس در این مسیر با امریکا این را بیشتر نشان داد. 

تاثیر بر سوریه یا تخریب فضای گفت و گو

اما حمله موشکی امریکا همراه با انگلیس و فرانسه این سوال را در اذهان بوجود آورد که آیا این حمله می تواند روندهای موجود را متاثر کند و فضای سوریه و گفت و گوهای صلح، مخصوصا روند آستانه را با خلل و آسیب روبرو کند؟ این سوال وقتی از اهمیت بیشتری برخوردار شد که ترکیه، یکی از کشورهای محور آستانه از حملات ائتلاف غربی حمایت کرد و در گذشته نیز از برکناری اسد سخن به میان آورد بود.
مسئله این است که یک حمله موشکی در این شکل و شمایل بر روی صحنه میدانی و نظامی تاثیرگذاری لازم را ندارد و نمی تواند بر روی زمین فرایند جدیدی ایجاد کند. اما پیام هایی دارد که می تواند بر روی فرایندهای سیاسی تاثیرگذار باشد. امریکا و دوستان آن می خواهند این پیام را به بازیگرانی چون روسیه و ایران برسانند که عدم حضور آنها در روند گفت و گوها نمی تواند به نتیجه برسد. از این رو آنها توانایی این را دارند که بدون در نظر گرفتن ملاحظات دیگران حملاتی از این دست را انجام دهند.
اما نکته ای که وجود دارد این است که وقتی امریکا و متحدینش این روش را برای رساندن پیام خود انتخاب می کنند نباید انتظار داشته باشند که اهداف مشخص آنها که تاثیر گذاری بر روند گفت و گوها هست، به نتیجه ای برسد. زیرا که استفاده از ابزار زور و نظامی می تواند بیشتر باعث تخریب فضای مسالمت آمیز گفت و گو و مصالحه شود و در این روند گروههای معارضی که به هیچ کدام از طرفها تعهدی ندارند، می توانند فضای بیشتری برای تحرک و آسیب پیدا کنند.
نمایش موجودیت‌ها