date_range چهارشنبه ۲۴ آبان ۱۳۹۶ access_time ۰۸:۵۰:۰۰ ق.ظ

گفتگو با مهران رجبی درباره تجربه بازی در فیلمی با موضوع زلزله پای دخترم را زیر یخچال می‌دیدم! توضیحات بانک شهر درباره تصویر تزئینی خبر کمک به زلزله‌زدگان امهال تسهیلات و پرداخت وام 10 میلیون تومانی به زلزله‌زدگان ناجوانمردی سیاسی به بهانه زلزله

گفتگو با مهران رجبی درباره تجربه بازی در فیلمی با موضوع زلزله پای دخترم را زیر یخچال می‌دیدم! توضیحات بانک شهر درباره تصویر تزئینی خبر کمک به زلزله‌زدگان امهال تسهیلات و پرداخت وام 10 میلیون تومانی به زلزله‌زدگان ناجوانمردی سیاسی به بهانه زلزله

درباره موضوع زلزله در مقاطع مختلف تاریخی مستندهایی ساخته شده است، اما به‌طور طبیعی حتی به مخیله کسی هم خطور نمی‌کند

به گزارش گروه رسانه های خبرگزاری تسنیم ، درباره موضوع زلزله در مقاطع مختلف تاریخی مستندهایی ساخته شده است، اما به طور طبیعی حتی به مخیله کسی هم خطور نمی کند در شرایط بحرانی و خاص پس از زلزله ای به حجم بم تصمیم به ساخت فیلمی داستانی گرفته شود، ولی این تصمیم چند ساعت پس از خبر ویرانی های گسترده ناشی از زلزله شهر بم به ذهن فیلمسازی خطور می کند که سینماگری معمولی نیست. کیانوش عیاری سال 82 فیلم سینمایی «بیدار شو آرزو» را همزمان با اتفاقات تلخ روزهای پس از زلزله جلوی دوربین برد. مهران رجبی که آن زمان هنوز بازیگر خیلی مشهوری نبود، جزو بازیگران این فیلم بود. گفت وگوی «جوان» را با این بازیگر درباره تجربه عجیب و غیرعادی ای که او به عنوان یک بازیگر در این فیلم از سر گذرانده می خوانید.

بازی در فیلمی داستانی درباره فاجعه ای چون زلزله حتماً با همه تجربه های دیگر یک بازیگر تفاوت هایی دارد که تکرار شدنی نیست، از این تجربه بگویید.

به فاصله چند روز پس از زلزله بم همه هموطنانمان مغموم این فاجعه بودند. میزان تخریب هم خیلی بیشتر از زلزله این روزهای غرب کشور بود؛ زلزله ای که تاثر جامعه جهانی را هم موجب شده بود.

در چنین شرایط سخت و در حالی که خیلی از سینماگران مانند مردم عادی از طرق مختلف به یاری هموطنانمان می شتافتند، کیانوش عیاری، کارگردانی و نقش خاص خودش را در این ماجرا انجام داد. آن روزها قرار بود تازه سریال «روزگار قریب» کلید زده شود. عیاری یکدفعه کات داد تا برای فیلمبرداری به بم برود، من جزو افرادی بودم که در خواست کرد با او بروم تا اینکه زیاد طول نکشید خود را در قطاری دیدیم که به سمت بم می رفت.

معلوم بود قرار است دقیقاً چه قصه ای ساخته شود؟

عیاری در همان فرصت های کوتاه روی آن فکر کرده بود، ولی حین سفر در قطار توی کوپه با ما درباره این موضوع صحبت می کرد و پیشنهاداتی می داد و یادداشت برمی داشت. کاملاً معلوم بود که موضوع برایش خیلی جدی است، من آن زمان دبیر هنرستان بودم و بدون اینکه خبر بدهم، راهی شدم، به خودم گفتم می روم و هر کاری از دستم برآمد، انجام می دهم. برای بچه ها قصه تعریف می کنم، اگر لازم باشد جوک می گویم تا حواسشان پرت شود.

تقریباً هیچ پیش تولیدی نداشتید؟

هر فیلمی برای ساخته شدن احتیاج به پیش تولید دارد، دوربین ها آن زمان مثل الان دیجیتالی نبود و هزینه نگاتیو و ظهور و چاپ آن زیاد می شد. به بم که رسیدیم به واسطه هماهنگی ای که با هلال احمر شده بود، ما را جایی اسکان دادند. از همان فردای رسیدن، فیلمبرداری شروع شد. با همان لباس هایی که تن داشتیم، سکانس به سکانس جلو رفتیم، فیلم خیلی تلخی بود، هم در محتوا و هم در اجرا؛ تلخی های طاقت فرسایی داشت. برای مثال ما در حالت عادی که به شهرستانی برای فیلمبرداری می رویم، غروب و پس از اتمام فیلمبرداری سری به فروشگاه ها می زنیم و چرخی در شهر می زنیم، ولی در بم وقتی فیلمبرداری تمام می شد و هوا رو به تاریک شدن می رفت، تازه غمبارترین لحظات شروع می شد، برعکس کارهای معمول اصلاً دوست نداشتیم، غروب بشود و ترجیح می دادیم روز باشد و کار کنیم. کار هم فقط فیلمبرداری نبود، بلکه آدم در آن وضعیت سعی می کند هر کاری از دستش برمی آید، انجام دهد. تقریباً از همه چادرها صدای هق هق گریه به گوش می رسید و این تا مدت ها ادامه داشت. غم و درد مردمی که دچار داغ از دست دادن عزیزانشان شده بودند، جانکاه بود، در هر چادری کسی بود که عزیزی را از دست داده بود.

این شیدایی از کجا می آید؟

فکر می کنم ما ایرانی ها و شاید سایر ملت ها و نوع انسان وقتی در معرض گرفتاری هایی از نوع فجایع زلزله قرار می گیریم، نمی توانیم قرار داشته باشیم، باید حتماً کاری انجام بدهیم؛ کاری که بتوانیم خودمان و وجدانمان را راضی کنیم. آن روزها ما خیلی گیج و حیرت زده بودیم. همه به دور خودشان می چرخیدند. از طرفی آوار برداری از زلزله ابزار و لوازم خود را می طلبد. آدم ها به تنهایی نمی توانند آوار برداری کنند. شما وقتی در این وضعیت قرار می گیرید،دوست دارید کاری کنید، ولی به اندازه کافی توان تاثیرگذاری ندارید و دچار حیرانی می شوید. خیلی ها زیر آوار بودند، مردم سعی می کردند کمک کنند، ولی به طور عادی کار سرعتی را که دوست داشتیم، نداشت. در این شرایط ما فیلم می گرفتیم و بازی هم می کردیم. برای این کار از خود مردم باید کمک می گرفتیم. هوا خیلی سرد بود. دقیقاً نمی دانستیم چقدر کار طول می کشد، ولی تقریباً سه، چهار ماه طول کشید و ما تا عید آنجا بودیم.

مردم در آن وضعیت چگونه با شما کنار می آمدند؟

آقای عیاری نمی خواست فیلم جنبه مستند پیدا کند. سختی های کار زیاد بود. به مردمی که دنبال کشف اجساد بودند، می گفتیم داریم فیلم سینمایی می سازیم و آنها متحیر می ماندند که الان چه وقت این کار است و چرا ما کارمان را به خاطر زلزله تعطیل نمی کنیم. سخت بود به آنها بگویی توی دوربین نگاه نکن، ولی به تدریج قانع شدند که با ما همکاری کنند.

یعنی صحنه سازی داشتید؟

بله. جاهایی باید صحنه سازی انجام می گرفت، حتی گریم داشتیم. خیلی ها در جریان نبودند که فیلم ساخته می شود. این فیلم اولین تجربه من درباره زلزله و دومین تجربه کیانوش عیاری در اینباره بود. او تجربه زلزله طبس را هم داشت. برخی سکانس ها را ناجوانمردانه فیلمبرداری می کردیم؛ مردمی که می ریختند و پس لرزه هایی که ایجاد می شد و آدم هایی که از زیر آوار بیرون می آمدند... دختری با نام رعنا بود که پدرش او را از زیر آوار بیرون کشیده و نجات پیدا کرده بود. او قبول کرد همین نقش را بازی کند. یکی از پلان هایی که من داشتم مربوط به صحنه ای می شد که پای دخترم را زیر یخچال می دیدم. این صحنه با برداشت های زیادی فیلمبرداری شد، ولی کارگردان راضی نبود. بعدها عیاری به من گفت سر آن پلان ها نگران قلب تو بودم، در واقع خیلی تحت تاثیر نقش بودم و بارها منقلب شدم.

فیلم را خودتان چه زمانی دیدید؟

یکبار در سینما دیدم، همه گریه می کردند. صدای هق هق همه بلند بود. فیلم خیلی تلخی از کار درآمد و طبیعی هم بود. همین امروز سر فیلمبرداری سریال «87 متر» با کیانوش عیاری خاطراتش را مرور می کردیم.

تا حالا برای بازیگری جایزه نگرفته اید؟

چند بار در جشنواره های مختلف کاندیدا شده ام، سر فیلم «زیر نور ماه» کاندیدا شدم، ولی چون نقش روحانی بازی کرده بودم و آن زمان حساسیت هایی وجود داشت، ترجیح دادند به من ندهند. پس از آن فیلم با عیاری زیاد کار کردم. به بازی من اعتقاد زیادی دارد. در واقع ایشان به من لطف دارند. سر آن کار از من کمی خیالش راحت بود، ضمن اینکه ما هم می دانستیم با کارگردان بزرگی کار می کنیم.

منبع: روزنامه جوان

انتهای پیام/

بازگشت به صفحه رسانه‌ها

نمایش موجودیت‌ها

آگهی