date_range یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷ access_time ۰۸:۵۹:۰۰ ق.ظ
تعداد 1 خبرگزاری دیگر این خبر را منتشر کرده‌اند.

خاطره‌ای از سفر به ویتنام: آنها درباره آمریکا چگونه فکر می‌کنند؟

خاطره‌ای از سفر به ویتنام: آنها درباره آمریکا چگونه فکر می‌کنند؟
منبع خبر: عصر ایران
دسته خبری: سیاست|ترابری

روز قبل به جنگل‌های اطراف هوشی مین رفته بودم، جایی که جنگ‌های گسترده ارتش آمریکا و مردم ویتنام با شدت بیشتری در جریان بوده است. آمریکا در 20 سال حضور اشغالگرانه اش در ویتنام، از هیچ جنایتی علیه مردم این کشور فروگذار نکرده بود. در موزه جنگ ویتنام به ما گفتند که تعداد بمب‌های که آمریکا بر سر مردم ویتنام ریخت از تعداد کل بمب‌های استفاده شده در جنگ جهانی دوم بیشتر بود.

عصر ایران؛ جعفر محمدی - چندی پیش سفری کوتاه به ویتنام داشتم. در پرواز "هوشی مین" به "هانوی" که حدود 2 ساعت به طول انجامید، فرصتی دست داد تا با یکی از همسفران ویتنامی ام گفت و گو کنم.

هواپیمای بوئینگ ویتنام ایرلاینز
خاطره‌ای از سفر به ویتنام: آنها درباره آمریکا چگونه فکر می‌کنند؟

روز قبل به جنگل های اطراف هوشی مین رفته بودم، جایی که جنگ های گسترده ارتش آمریکا و مردم ویتنام با شدت بیشتری در جریان بوده است. آمریکا در 20 سال حضور اشغالگرانه اش در ویتنام، از هیچ جنایتی علیه مردم این کشور فروگذار نکرده بود. در موزه جنگ ویتنام به ما گفتند که تعداد بمب هایی که آمریکا بر سر مردم ویتنام ریخت از تعداد کل بمب هایی که متحدین و متفقین در جنگ جهانی دوم علیه هم استفاده کرده بودند، بیشتر بود.

موزه جنگ ویتنام که از منابع درآمدی پایتخت این کشور است.
در مقایسه با موزه دفاع مقدس در ایران، این موزه بسیار ضعیف است.

خاطره‌ای از سفر به ویتنام: آنها درباره آمریکا چگونه فکر می‌کنند؟

آمریکایی ها همچنین از بمب های شیمیایی گوناگونی در این جنگ استفاده کردند و باعث شدند تا سه نسل از ویتنامی ها با مشکلاتی از قبیل جنین های نارس یا متولدین معلول مواجه باشند. در موزه جنگ ویتنام، چند نفر از این معلولان مادرزاد که قدی حدود 50 سانتی متر داشتند، با دست هایی کوتاه و صورت هایی دفرمه شده، صنایع دستی درست می کردند و به توریست ها می فروختند. آنها بخش زنده موزه بودند.

حجم حملات و وحشیگری های ارتش آمریکا به حدی بود که بخش زیادی از مردم ویتنام، ناگزیر بودند در هزاران کیلومتر تونلی که زیر جنگل ها کنده بودند زندگی کنند و حتی مدارس و بیمارستان هایشان را نیز به این تونل های زیر زمینی منتقل کنند. با این حال، آمریکایی ها آنان را در زیر زمین هم راحت نمی گذاشتند و با سم پاشی جنگل ها و نیز انداختن بمب هایی که اکسیژن هوا را می بلعید، آنان را در تونل هایشان نیز قتل عام می کردند.

یکی از تونل هایی که مردم ویتنام سال ها در آن زندگی می کردند
خاطره‌ای از سفر به ویتنام: آنها درباره آمریکا چگونه فکر می‌کنند؟

با این حال، مقاومت 20 ساله مردم ویتنام که البته با کمک های شوروی سابق و چین همراه بود، آمریکا را ناگزیر به عقب نشینی از این کشور کرد و بدین ترتیب، یک شکست تاریخی برای ایالات متحده ثبت شد.

حجم جنایاتی که آمریکایی ها علیه مردم ویتنام انجام داده بودند در مقایسه با ستم های آمریکا علیه ایران، مانند مقایسه فیل و فنجان است. از این رو، برایم جالب بود که بدانم مردم ویتنام درباره آمریکا چگونه می اندیشند.
وقتی موضوع را با همسفرم در میان گذاشتم، اولین جمله اش این بود: "آنچه بین ما و آمریکا گذشته، مربوط به گذشته بود؛ ما به آینده نگاه می کنیم."
او که خودش را معلم معرفی کرد چنین ادامه داد: بین کشورها سه نوع رابطه می تواند وجود داشته باشد: "جنگ، فقدان ارتباط و صلح."
و سپس از من پرسید: کدامش بهتر و انسانی تر است؟ و بی آن که منتظر پاسخ من شود گفت: "معلوم است که صلح از همه چیز بهتر است و ما در رابطه مان با جهان و از جمله با آمریکا صلح را انتخاب کرده ایم."

یکی از صحنه های دلخراش جنگ ویتنام که در موزه جنگ به نمایش درآمده است
خاطره‌ای از سفر به ویتنام: آنها درباره آمریکا چگونه فکر می‌کنند؟

به او  وقایع جنگ ویتنام و جنایت های آمریکا را یادآوری کردم و آقای معلم نیز گفت: "در آن جنگ آمریکا به ما آسیب های زیادی زد. آیا این دلیل خوبی است که ما همان آسیب ها را ادامه دهیم و به خودمان بیشتر صدمه بزنیم؟"

از او خواستم بیشتر توضیح دهد و او گفت: "اگر ما با آمریکا در همان حال جنگ یا قهر بودیم آیا همین هواپیمای بوئنیگ نو که الان سوارش هستیم را می توانستیم سوار شویم؟ آیا مردم ویتنام که آن همه از جنگ آسیب دیده اند باید بتوانند از تکنولوژی روز استفاده کنند یا این که چون سال ها قبل با آمریکا جنگیده اند، امروز هم خود را از مزایای تکنولوژی و اقتصاد محروم کنند؟!
بله! ما خاطره خوبی از آمریکا نداریم و راستش را بخواهی من که در آن زمان متولد نشده بودم، از آمریکا نفرت دارم ولی نفرت من از آمریکا نباید به ضرر خود من تمام شود و مرا در گذشته نگه دارد."

در ادامه سفر با افراد دیگری هم صحبت کردم و کما بیش همین نظر را داشتند. در هانوی، پایتخت ویتنام دستکم سه جوان را دیدم که پیراهن هایی بر تن داشتند که روی آنها پرچم آمریکا نقش بسته بود. برندهای آمریکایی مانند مک دونالد و کی اف سی در نقاط مختلف شهر شعبه داشتند. برغم هم مرز و هم ایدئولوژی بودن ویتنام با چین، خودروهای چنیی در خیابان های این کشور وجود نداشتند و در عوض، خودروهایی از آمریکا به ویژه فورد و شورلت (در رده های بعد از هیوندایی و تویوتا) در خیابان های این شهر تردد داشتند.
هم پیمان بزرگ آمریکا در شرق جهان، یعنی ژاپن هم در حال احداث متروی شهری در شهر هوشی مین بود.

پرچم ژاپن در بالای پروژه  احداث متروی شهری در هوشی مین نصب شده است.
پشت پروژه مترو، برج "بیتکس کو" دیده می شود که نماد این شهر است و توسط یک شرکت فرانسوی ساخته شده است. ویتنامی ها قبل از جنگ با آمریکا، سال ها درگیر جنگ با فرانسه بودند.

خاطره‌ای از سفر به ویتنام: آنها درباره آمریکا چگونه فکر می‌کنند؟

ویتنامی ها جنگی که 43 سال تمام شده است را ایستگاهی برای توقف در گذشته نکرده اند بلکه دهه هاست که آن جنگ 20 ساله را منبعی برای درآمد زایی کرده اند. مثلاً تور جنگل برگزار می کنند و از گردشگران خارجی مبلغی پول می گیرند و تونل های زمان جنگ، ابزارآلات رزمی آن دوران، فیلم مستندی از شجاعت های ویت کنگ ها و ... را نشان شان می دهند و در جایی، به ازای هر تیر جنگی 2 دلار می گیرند و به توریست ها اجازه می دهند با سلاح های زمان جنگ، شلیک کنند.
در طول مسیر نیز انواع رستوران ها و فروشگاه ها رونق دارند و رانندگان و راهنمایان زیادی مشغول به کار شده اند. موزه جنگ شان نیز که همیشه مملو از گردشگرانی است که برای دیدن عکس های زمان جنگ و هواپیماها، تانک ها و تسلیحات به جا مانده از آن دوران بلیت می خرند.

هر روز صدها کشتی و قایق توریستی، گردشگرانی از سراسر جهان را در خلیج هالونگ بی می گردانند.توریسم، یکی از منابع درآمدی ویتنام شده است

خاطره‌ای از سفر به ویتنام: آنها درباره آمریکا چگونه فکر می‌کنند؟
اینک، هم آمریکا بدون جنگ و خونریزی و دشمنی با برندهایش در ویتنام حضور دارد و هم ویتنام در عین حفظ تاریخ و فرهنگش، خود را از عداوت و ستم آمریکا مصون داشته و از مزایای رابطه با بزرگ ترین اقتصاد جهان بهره مند است. به عنوان مثال، در فقدان تبلیغات سوء علیه ویتنام در رسانه های جهانی - که عمده ترین شان آمریکایی هستند - این کشور تبدیل به یک مقصد توریستی شده است و نیز بسیاری از برندهای جهان و از جمله برندهای آمریکایی در این کشور تولید می شوند تا هم تکنولوژی به این کشور منتقل شود و هم اشتغالزایی قابل توجهی در این کشور ایجاد شود.

در مسیر بازگشت از هانوی به تهران، به این می اندیشیدم که آن اندازه که ما ایرانی ها به پیروزی ویتنامی ها در جنگ با آمریکا می بالیم و درباره اش شعار می دهیم، خود ویتنامی ها ادعا ندارند و به قول آن معلم ویتنامی، آنها در گذشته نمانده اند و به آینده نگاه می کنند.

تصویرها
خاطره‌ای از سفر به ویتنام: آنها درباره آمریکا چگونه فکر می‌کنند؟
خاطره‌ای از سفر به ویتنام: آنها درباره آمریکا چگونه فکر می‌کنند؟
خاطره‌ای از سفر به ویتنام: آنها درباره آمریکا چگونه فکر می‌کنند؟
خاطره‌ای از سفر به ویتنام: آنها درباره آمریکا چگونه فکر می‌کنند؟
خاطره‌ای از سفر به ویتنام: آنها درباره آمریکا چگونه فکر می‌کنند؟
خاطره‌ای از سفر به ویتنام: آنها درباره آمریکا چگونه فکر می‌کنند؟
نمایش موجودیت‌ها
نظرهای خبر

  • user avatar
    جواد م

    حرفاتون کاملا درسته . ولی جنگ ما با امریکا دینی مذهبی ایدئولوژیکه که دامنش به تنشهای سیاسی اقتصادی و گاها نطامی کشیده میشه. ولی در ویتنام ایا دینی هست که بخاد تنشی بین دو کشور ایجاد کنه ؟؟ اگر میتونید از دین و مذهبتون تاحدودی چشم پوشی کنید با امریکا هم میتونید صلح کنید .

    یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷ ۱۰:۲۴:۰۰ ق.ظ
  • user avatar
    حامد

    ممنون از گزارشی که به رشته ی تحریر درآوردید. بسیار بجا و قابل تامل است. هدف از مقاله که همان صلح، گفتگو و ارتباط است بسیار ستودنی است. خاطر نشان میسازم آن سوی دیگر نیز دیدگاهی به این جنگ وجود دارد. چه بسا که به هر رخدادی میتوان از زوایای دیگر نگریست. در آن جنگ چقدر از خطاها که ناشی از سیستم و تفکر و ایدئولوژی حاکم بر آن جنگ بوده است متوجه ویتنام و دوستانش بوده است. فکر میکنم نویسنده این مقاله خواسته است بگوید، حتی با نگاه کاملا یکطرفه و حق بجانب به رخدادی که چند دهه پیش اتفاق افتاده است، نیز میتوان با صلح و حفظ منافع به ارتباطات جدید پرداخت و داستانهای نو ایجاد کرد.

    یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷ ۱۰:۲۶:۰۰ ق.ظ
  • user avatar
    ناشناس

    اولا جنگ اونها تمام شده و امریکا هنوز دست از سر ما برنداشته دوما اسلام تا جایی که فقط نماز و روزه باشه از نظر امریکایی ها خیلی هم خوبه اما زمانی که زیر بار ظلم نرفتن رو انجام بدی میشه داستان ایران و امریکا که تا دنیا هست و حکومت امریکا اینه جنگ ما ادامه خواهد داشت نه برای این که ما کینه داریم برای این که تنها کشور مسلمونی که داره در برابر ظلم امریکا ایستادگی میکنه ایرانه یه نکته خیلی مهم هم عرض کنم شاخص توسعه یافتگی خرید هواپیما یا پول دادن به خارجی ها برای ساخت مترو هست یا به دست اوردن تکنولوژی اون؟

    یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷ ۱۰:۰۶:۰۰ ق.ظ
  • user avatar
    محمد

    سلام نگارنده عزیز مقاله لطفا به این نکته توجه کن که مشکل ما با آمریکا صرفا جنگ اقتصادی نیست مشکل ما با اون کشور یک مشکل ایدئولوژیک هست که تا زمانی که ما بر اصول خومون پایبندیم ادامه خواهد داشت این رو هم در نظر بگیرید که هر ملتی تا وقتی زنده است که از اصولش پیروی کنه

    یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷ ۱۲:۴۸:۰۰ ب.ظ
  • user avatar
    ناشناس

    بالاخره این تریبون دست شماست و نظرات خودتون رو هر جور دوست دارید مینویسید

    یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷ ۱۱:۱۳:۰۰ ق.ظ
  • user avatar
    ناشناس

    چی دوست دارید بنویسم تا چاپ کنید؟!!

    یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷ ۱۱:۲۹:۰۰ ق.ظ
  • user avatar
    ناشناس

    ما هنوز تو جنگ 2500 ساله با عربها هستیم...آمریکا بماند

    یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷ ۰۹:۴۳:۰۰ ق.ظ
  • user avatar
    کوشا

    شما کجایی برادر؟

    یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷ ۰۹:۴۳:۰۰ ق.ظ
  • user avatar
    ناشناس

    بله. ای کاش ماهم به آینده بیشتر تعهد داشتیم. حفاظت جنگلها، رودخانه ها، دریاچه ها و...

    یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷ ۰۹:۱۶:۰۰ ق.ظ
  • user avatar
    رضا

    ضمن تشکر از مطلب مفید شما عصر ایران . ای کاشی این مطلب را مسئولین بخوانند و کمی فکر کنند .

    یکشنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۷ ۰۹:۲۸:۰۰ ق.ظ