date_range یکشنبه ۲۴ دی ۱۳۹۶ access_time ۰۹:۵۰:۰۰ ق.ظ

به توپ بستن مجلس برای یک مشت ریال!

به توپ بستن مجلس برای یک مشت ریال!
منبع خبر: روزنو

مجلس شورای اسلامی و نمایندگان دوره دهم برای آنکه ماندگار بمانند و همان بلای مجلس نهم بر سرشان نیاید، تمام تلاش خود را می‌کنند تا اقداماتی را در دستور کار قرار دهند که بیشتر به نفع مردم باشد. نمایندگان حاضر و کسانی که در این دوره نیم‌نگاهی به مجلس یازدهم دارند موضوع بودجه سال 97 را به‌عنوان سپری می‌بینند که به‌وسیله آن می‌توانند از آسیب نگاه منفی مردم به آن‌ها جلوگیری کند. نمایندگان که روزگار سخت مردم در این روزها را به چشم می‌بینند، حتی برای ابقای خود نیز که شده تلاش دارند تا لایحه بودجه را به طرح نزدیک کنند ولی به گونه‌ای تنظیم شود که به نفع مردم باشد. بهارستان‌نشینان از همان روزهای ابتدایی که سخن از ارائه لایحه بودجه سال 97 بود در گوشه و کنار سخن‌هایی از لزوم تغییر در این لایحه به زبان می‌آوردند ولی در این روزها که به زمان تصویب جزئیات آن نزدیک می‌شویم، این فعالیت‌ها و تکاپوها افزایش یافته است. از ایستادن مقابل بودجه‌هایی که دریافت‌کنندگان آن‌ها پاسخی برای هزینه‌کرد آن ندارند تا کم کردن سهم برخی اقشار خاص و مقابله با افزایش قیمت حامل‌های انرژی همه از این نوع اقدامات به حساب می‌آید. خاطرمان هست که نمایندگان در گفت‌وگو و زمانی که هنوز موضوع بودجه نهادهای خاص فرهنگی و جدول 17 مطرح نبود، خطاب به دولت روحانی گفتند که باید این جدول را از لایحه بودجه خارج کرده و ده‌ها هزینه‌کرد دیگر را که شفاف نیست نیز تعیین تکلیف کنید. دولت نیز در این راستا همکاری کرد ولی به جای تعیین تکلیف بودجه آن‌نهادهای خاص، جدول 17 رامیان بودجه سایر نهادهای فرهنگی پخش کرد تا شاید این‌گونه از بار انتقادها کاسته شود.

مجلس شورای اسلامی و نمایندگان دوره دهم برای آنکه ماندگار بمانند و همان بلای مجلس نهم بر سرشان نیاید، تمام تلاش خود را می‌کنند تا اقداماتی را در دستور کار قرار دهند که بیشتر به نفع مردم باشد. نمایندگان حاضر و کسانی که در این دوره نیم‌نگاهی به مجلس یازدهم دارند موضوع بودجه سال 97 را به عنوان سپری می‌بینند که به وسیله آن می‌توانند از آسیب نگاه منفی مردم به آن‌ها جلوگیری کند. نمایندگان که روزگار سخت مردم در این روزها را به چشم می‌بینند، حتی برای ابقای خود نیز که شده تلاش دارند تا لایحه بودجه را به طرح نزدیک کنند ولی به گونه‌ای تنظیم شود که به نفع مردم باشد. بهارستان نشینان از همان روزهای ابتدایی که سخن از ارائه لایحه بودجه سال 97 بود در گوشه و کنار سخن‌هایی از لزوم تغییر در این لایحه به زبان می‌آوردند ولی در این روزها که به زمان تصویب جزییات آن نزدیک می‌شویم، این فعالیت‌ها و تکاپو‌ها افزایش یافته است. از ایستادن مقابل بودجه‌هایی که دریافت‌کنندگان آن‌ها پاسخی برای هزینه‌کرد آن ندارند تا کم‌کردن سهم برخی اقشار خاص و مقابله با افزایش قیمت حامل‌های انرژی همه از این نوع اقدامات به حساب می‌آید. خاطرمان هست که نمایندگان در گفت‌وگو و زمانی که هنوز موضوع بودجه نهادهای خاص فرهنگی و جدول 17 مطرح نبود، خطاب به دولت روحانی گفتند که باید این جدول را از لایحه بودجه خارج کرده و ده‌ها هزینه‌کرد دیگررا که شفاف‌ نیست نیز تعیین تکلیف کنید. دولت نیز در این راستا همکاری کرد ولی به جای تعیین تکلیف بودجه آن‌نهادهای خاص، جدول 17 را میان بودجه سایر نهادهای فرهنگی پخش کرد تا شاید این‌گونه از بار انتقادها کاسته شود. به گزارش روز نو :اقدامی که از نگاه رسانه‌ها دور نماند و به آن انتقادهای فراوانی شد. ولی گویی همچنان برخی نمایندگان تلاش می‌کنند بودجه هزینه مصارفی شود که نیاز است و مصرف‌کنندگان آن برای این هزینه‌ها پاسخ‌گو هستند.
اما بی شک این نوع اصلاح‌ ساختاری بودجه هزینه‌های فراوانی برای نمایندگان دارد؛ هزینه‌هایی که شاید حتی به رد صلاحیت آن‌ها نیز منتهی شود. البته دولت پیش از این برای کم کردن این نوع بودجه‌ها به نوعی اعلام آمادگی کرده بود. نوبخت اوایل مهر در نشستی و در پاسخ به خبرنگار ایلنا که پرسید؛ «به اعتقاد برخی کارشناسان ریشه بسیاری از ناکامی‌ها بی‌انضباطی مالی در بودجه‌ریزی برخی نهادها است. برای مثال افزایش بالای بودجه نهادهای فرهنگی خارج از دولت، هر سال رخ می‌دهد. برای بودجه سال 97 چه برنامه‌ای برای این دسته از نهادها دارید؟»، گفته بود: نقش بودجه در رشد اقتصادی، کاهش نرخ بیکاری و... بسیار مهم است. اما در این بین بودجه‌ریزی نهادهای فرهنگی حائز اهمیت بوده زیرا بخش قابل توجهی از این نهادهای فرهنگی زیرمجموعه دستگاه‌های غیردولتی هستند.
برای تخصیص بودجه به این بخش همواره دو انتقاد مطرح بوده. عده‌ای معترضند که بودجه برخی نهادهای فرهنگی کم است، برخی نیز معتقدند که هر ساله بودجه آن‌ها زیاد افزایش پیدا می‌کند. برای بودجه سال 97 بودجه نهادهای فرهنگی براساس هزینه‌های تمام شده و به صورت عملیاتی تخصیص خواهد یافت».
هجمه‌های بی‌معنا
در همان زمان‌هایی که سخن از کم‌کردن بودجه نهادهای فرهنگی خاص بود، اعتراض‌ها شروع شد. در همین راستا روزنامه اصولگرای رسالت که نزدیک به حزب موتلفه است، نوشت:«اگر به فکر فرهنگ جامعه نباشیم و مردم را در برابر تهاجم فرهنگی و شبیخون فرهنگی تنها بگذاریم، مشکلات ناشی از این هجوم بی‌ امان، آثار اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و امنیتی خود را بدون شک بروز می‌دهد و باید صد‌ها میلیارد تومان هزینه شود تا آفات و صدمات این تهاجم را دفع کنیم. شان دولت، پیش‌ بینی، پیشگیری و آینده نگری برای زیستی معقول برای شهروندان است. دولت یازدهم و دوازدهم در حوزه اجتماعی چه کرده و چه می کند؟ «تدبیر» در این حوزه کجاست؟ «کلید» حل مشکلات و بحران های اجتماعی در دست کیست؟ آیا قفل‌ های مشکلات اجتماعی در دولت شناسایی شده است که به فکر «کلید» آن باشند؟ بر اساس آخرین آمار سه میلیون نفر معتاد روی دست خانواده ‌ها مانده است. بر اساس همین آمارها سالی 2700 درگیری با قاچاقچیان داریم، ده ‌ها نفر در این درگیری‌ ها شهید و صدها نفر مجروح و جانباز می شوند. در این درگیری ‌ها فقط سالانه 800 تن مواد مخدر کشف و ضبط می شود. اما باوجود بگیر و ببند و اعدام ‌ها و رفتارهای سختگیرانه، همچنان تجارت مواد مخدر پرسود است و میلیون ‌ها نفر از جوانان این مملکت را به خاک سیاه نشانده است. 600 نوع مواد مخدر صنعتی در کشور تولید می‌شود. با آنکه دو هزار کارگاه تولید مخدر صنعتی منهدم شده است، هیچ آسیبی به زیرساخت‌ های تولید و توزیع مواد مخدر در کشور وارد نشده است. قاچاقچیان، تجارت پرسود خود را دارند. مصرف‌کنندگان هم به راحتی به مواد مخدر دسترسی دارند. با وجود دو هزار مورد درگیری با قاچاقچیان، هیچ معتادی لنگ دسترسی به مواد مخدر نیست! وزیر کشور می گوید؛ «سالی 150 هزار میلیارد تومان هزینه مبارزه با مواد مخدر می‌شود.» نیم یا ثلثی از این پول اگر درست هزینه می‌شد، آسیب‌های کشنده قاچاق مواد مخدر و معتادان در جامعه به اندازه کنونی نبود! آمار و ارقام آسیب ‌های اجتماعی فوق العاده هشدار دهنده و خطرناک است. ما با این شتاب، کجا می رویم؟!
متاسفانه برخی آمارها حکایت از شیوع اعتیاد در میان دانشجویان و دانش آموزان دارد. به نظر می رسد روند مبارزه با مواد مخدر، موفقیت آمیز نیست. ستاد مبارزه با مواد مخدر پس از 37 سال کارنامه قابل قبولی از خود باقی نگذاشته است. آیا رییس جمهور نمی خواهد در مورد مدیریت این ستاد، بازنگری کرده و در مورد برنامه‌های مبارزه با مواد مخدر و کارایی آن‌ها بازخوانی جدیدی صورت دهد؟ امروز آسیب های اجتماعی زیر پوست شهرها، چشم ‌ها را آزار می‌ دهد. این آسیب‌ها بزرگ‌ترین خطری است که خانواده ‌ها را تهدید می‌کند. اعتیاد در صدر آسیب ‌های اجتماعی است. وزیر کشور در همایش صیانت و گفتمان سازی، اجتماعی شدن مبارزه با مواد مخدر می گوید؛ «سالی 150 هزار میلیارد تومان هزینه مبارزه با مواد مخدر می‌شود»! البته این ‌آمار در برخی داده‌‌های آماری تا 173 هزار میلیارد تومان نیز گفته شده است.
وقتی نگاه دولت به فرهنگ و ‌آسیب‌ های فرهنگی و تهاجم فرهنگی بر سبیل وادادگی است، به فضای مجازی حساس نیست، به نقش مخرب برنامه‌‌های ماهواره ای در انهدام خانواده ‌ها بی اعتناست، وقتی بودجه مؤسسات خودجوش فرهنگی را قطع می کند، وقتی بودجه وزارت ارشاد کمی بیشتر از یک هزار میلیارد تومان است، طبیعی است باید سالی 150 هزار میلیارد تومان فقط صرف مبارزه با مواد مخدر شود. آیا به این رویکرد می گویند عقلانی اداره کردن کشور، آن هم توسط برخی که در جامعه سیاسی ما معروف به گروه عقلا بودند و اکنون هم هستند؟! وقتی بودجه نهادهای قرآنی، کم یا حذف می شود، جوان را از سر جلسه قرآن، مسجد و منبر بلند می‌‌کنیم و می‌ بریم پای منقل و وافور! هزینه هنگفتی برای مبارزه با مواد مخدر و آسیب‌ های اجتماعی صرف می کنیم اما برای منبر، محراب و مسجد که می‌توانند از این مفاسد جلوگیری کنند، بودجه‌ای اختصاص نمی‌دهیم. این نهادهای سنتی و فرهنگی می‌توانند در پیشگیری از جرائم سازمان یافته و مبارزه با اعتیاد و دعوت جوانان به اخلاق و معنویت نقش مهمی ایفا کنند.جدول شماره 17 بودجه را که اختصاص به برخی نهادهای فرهنگی دارد حذف می کنیم، در حالی که جمع جبری هزینه ‌ای که برای مبارزه با مواد مخدر می‌کنیم بیش از 700 برابر مصارف جدول شماره 17 موسسات فرهنگی است! آیا نگاه دولت به مساله فرهنگ و آسیب‌ های فرهنگی، عقلانی است؟»
اذعان به بی‌فایده بودن
این رسانه که بلندگوی یک تفکر سنتی ایران است، آسمان را به ریسمان می‌بافد تا بودجه جریان‌های نزدیک و هم‌فکر خود را به چنگ بیاورد ولی اشاره نمی‌کند که این همه سال بودجه بی‌زبان مملکت را هزینه کردند و پاسخ ندادند و نتیجه‌اش این شده است که خود شما به آن اشاره می‌کنید!
اگر قرار است در ادامه نیز بودجه بگیرید ونتیجه این روندی باشد که به آن اعتراف دارند، چرا باید بودجه صرف شود؟! اما این نوع ادعاها و پچ‌پچ‌هایی که وجود داشت بی‌پاسخ نبود و رسانه‌هایی که مردم‌گرا بودند و دل‌شان برای پول این کشور می‌سوخت بارها برای حذف بودجه‌های نهادهای خاص فریاد کشیدند.
به توپ بستن مجلس
اما طرف مقابل نیز ساکت ننشست و حتی کار را به تریبون نمازجمعه کشاند. کاظم صدیقی که خطیب این هفته نماز جمعه بود با بیان اظهاراتی که انتقادهای فراوانی به آن وجود داشت گفت:«بعد از جنگ نظامی امروز دشمن جنگ نرم فرهنگی و اقتصادی را در دستور کار دارد، بنابراین باید در بودجه 97 اولویت‌ها را مورد بررسی قرار دهیم و مجلس باید با نظارت، اقتدار خود را نشان دهد و رهروی راه مدرس باشد و کم‌کاری‌ها و فسادها را تعقیب کرده و مشکلات را به مردم گزارش دهند. صدیقی با تاکید بر اینکه باید در قانونگذاری کارها تسهیل شود نه اینکه قانون روی قانون تصویب و امور را پیچیده‌تر کنیم، خاطرنشان کرد: این‌قدر نرمش، عقب‌نشینی و انفعال از سوی مجلس به نفع مملکت نیست و مجلس باید نشان دهد خانه مردم است و نباید به دنبال مقابله با شورای نگهبان در اموری از جمله احکام دین باشد چرا که این‌ها حاشیه‌سازی است و کار مجلس نیست. وی با اشاره به اینکه در بودجه 97 برای فرهنگ بودجه قابل اعتنایی در نظر نگرفته شده است، تصریح کرد: اگر بخواهیم دین را رواج دهیم باید برای حوزه‌های علمیه و مراکز فرهنگی‌مان بودجه مناسب پیش‌بینی شود».
اینکه برخی برای اندکی بودجه بیشتر حاضر هستند مجلس شورای اسلامی را که در بیشتر مسائل بهتر از دوره‌های قبلی خود عمل کرده این‌گونه از تریبون نماز جمعه زیر سوال ببرند، جای تامل دارد ولی بی شک همانگونه که برخی شخصیت‌های محافظه‌کار بیان کردند با افزایش بودجه فرهنگ در کشور نهادینه نمی‌شود. در کشوری که برخی افراد و جریان‌های مدعی آن با توهین، اتهام و ... را بر زبان دارند اگر هزاران هزار میلیارد تومان بودجه نیز تزریق کنی، فایده‌ای ندارد و این افراد بر همین مدار پیش خواهند رفت. ادله این مدعا نیز حضور این نوع جریان‌های مدعی در میان مردم بی‌ادعای ایران است؛جریان‌هایی که گاهی اقداماتی از آن‌ها سرزده است که نه تنها فرهنگ‌عالی بلکه ادب اجتماعی نیز از آن برداشت نمی‌شد.
ملت پشتیبان خانه ملت
مردم نیز با مسئولان به دنبال کاهش بودجه نهادهایی هستند که کارایی لازم را ندارند و بازخورد عملکرد‌ آن‌ها در جامعه نمایان نیست. در روزگاری که حدود نیمی از مردم به گفته مسئولان رسمی و حاکمیتی به نوعی زیر خط فقر زندگی می‌کنند، چرا باید برای افراد وجریان‌هایی که هزینه های زندگی‌شان چندان بالا نیست بودجه‌های میلیاردی خرج شود؟! این افراد و جریان‌ها چه نقشی در بهبود وضعیت فرهنگی کشور داشته اند که امروز مدعی دریافت هزینه‌های بیشتر هستند؟! بهتر نیست این افراد و جریان‌ها برای هزینه‌هایی که تا امروزکرده‌اند توضیحات لازم را ارائه کنند تا مردم اطلاع پیدا کنند پول کشورشان چگونه خرج می‌شودکه به دنبال افزایش بیشتر این بودجه‌ها باشند؟! مردم از نمایندگان انتظار دارند از این نوع فضاسازی‌ها و هجمه‌ها نهراسند و به پای ملت ایستادگی کنند زیرا همواره شنیده‌ایم که مومنان نباید آخرت خود را برای دنیای افراد از بین ببرند.

قانون
نمایش موجودیت‌ها

آگهی